Είναι καλό αυτό?

Έπηξα αλλά είμαι happy. Πραγματικά!
Αν το contentment σημαίνει "enjoyment of whatever may be desired" τότε είμαι content.
Όχι πως ότι επιθυμώ το έχω αλλά αυτό που έχω το απολαμβάνω.
Λένε ότι όσο πιο content είσαι τόσο λιγότερες γίνονται οι επιθυμίες σου.
Είναι καλό αυτό?

Δεν ξέρω γιατί

Έφερα δυό πιάτα, μαχαίρι, μαρμελάδα, τυρί και τοποθέτησα το ψωμί από flax seed που μας έστειλε ο άντρας της στο ξύλινο τραπέζι της βεράντας.
Μέσα, μέσα βρισκόμαστε για πρωινό στο σπίτι της ή στο δικό μου. Ένα luxury της ζωής που είπαμε να μην χάσουμε και να κρατήσουμε τη συνήθεια έστω αραιά και που… και όσο πάει.
Μου είπε και της είπα διάφορα… περί οικογένειας, υγείας, επιστήμης, σχέσεων, δουλειάς…
Της είπα για το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζω για την κατεχόμενη Εφτακώμη. Για το τι σημαίνει να χάσεις το σπίτι σου. Ένα μέρος του εαυτού σου, της ταυτότητας σου που το αποχωρίζεσαι χωρίς τη θέληση σου. Που ακόμα και αν σου το δώσουν πίσω δεν το δέχεσαι. Όχι πως δεν το θέλεις αλλά γιατί δεν είναι πια το ίδιο. Άλλων οι ζωές κατοικούν πίσω από τα παράθυρα και τις πόρτες και άλλων η ιστορία καταγράφεται ανάμεσα στους τοίχους. Ενώ της μιλούσα το σιωπηλό της βλέμμα καρφώθηκε στην απέναντι καρέκλα. Τα μάτια της βούρκωσαν.
Δεν ήξερα τι να σκεφτώ. Δεν είναι δυνατό να μπορεί να νοιώσει ένα τέτοιο πόνο. Ίσως είμαι prejudiced και νομίζω ότι μόνο οι πρόσφυγες μπορούν να καταλάβουν. Ήξερε όμως καλά την Κερύνεια. Ξόδευαν πολλά από τα καλοκαίρια τους εκεί. Τα πλείστα τους σαββατοκύριακα. Και μένα με ξέρει καλά. Ένοιωθα ότι καταλάβαινε τι της έλεγα.
‘Κλαίεις?’, την ρώτησα.
Άφησε το δάκρυ να κυλήσει στο μάγουλο της.
‘Μα γιατί?’
‘Είναι ένα issue για μένα πολύ οδυνηρό’, μου απάντησε. ‘Αυτό. Να χάσεις το σπίτι σου. Δεν ξέρω γιατί. Με πειράζει πολύ.’
Με συγκίνησε.
Σήμερα από όλα όσα είπαμε διάλεξα να κρατήσω αυτό.

Η έρευνα άρχισε

Commissioned δουλειές με παράλογες απαιτήσεις που αλλοιώνουν την ποιότητα αλλά και διαστρεβλώνουν πολλές φορές το περιεχόμενο είναι ένα μεγάλο ποσοστό της δουλειάς ενός σκηνοθέτη ιδιαίτερα στον τομέα της διαφήμισης. Τo δέχεσαι. Είναι λεφτά. Είναι η ζήση σου. Με τον καιρό συνηθίζεις τις απαιτήσεις. Hell you even become part of it! Ξέρεις τι θα ζητήσουν και το προλαβαίνεις με μια άλλη εισήγηση, λιγότερο επώδυνη αλλά ίσως, κάπως … ελπίζεις… πιο σωστή. Δηλ. ακόμα ένα compromise!!

Τα 12 φιλμάκια του CSR Media Initiative είχαν περιορισμούς αλλά περισσότερη ευχέρεια για ελευθερία στο experimentation. Πάντα υπάρχουν τα καλύτερα και τα όχι τόσο πετυχημένα αλλά η ουσία είναι ότι ξέρεις ότι έχεις κάνει the best possible που θα μπορούσες μέσα στα χρονικά πλαίσια και το available budget.

Αυτά τα 12 μου θύμισαν τα παλιά. Τότε που ο ιδεαλισμός ήταν στο high του και νομίζεις ότι θα αγγίξεις τα σύννεφα. Μου θύμισαν ότι έχω επιλογές και ελπίζω ότι τώρα με τις χορηγίες απο την Ευρωπαικη Ενωση οι πιθανότητες για παραγωγές είναι μεγαλύτερες.

Την Παρασκευή παρευρέθηκα στο DocsTalk,Cyprus ένα σεμινάριο για την δημιουργία και παραγωγή ντοκιμαντέρ, μέσα στα πλαίσια του ‘Lemesos International Documentary Festival’. I was impressed! Οι πληροφορίες ξεκάθαρες, περιεκτικές και ακριβώς αυτό που εγώ έψαχνα... funding και τρόπους προετοιμασίας πιθανών projects για την διεθνή αγορά.
Ευχαριστώ Γιάγκο! Well done!

Η πραγματοποίηση των δύο projects που έχω στο μυαλό μου εδώ και καιρό άρχισε ξαφνικά να φαίνεται σαν ένα όχι και τόσο άπιαστο όνειρο. Ένα ντοκιμαντέρ για Κλιματικές Αλλαγές και ένα feature film για μια αληθινή ιστορία του 1850 στην τώρα κατεχόμενη Επτακώμη! Μια ιστορία που ενισχύεται με απίστευτα υπέροχα αποσπάσματα γραμμένα από την μητέρα μου.

Η γνωριμία με την Παραγωγό του 'Rabbits a la Berlin' άνοιξε τις πόρτες για την μακροχρόνια προσπάθεια της παραγωγής των δύο ιδεών. Το πώς έγινε αυτό είναι μια υπέροχη ιστορία που κάποια στιγμή αξίζει να σας διηγηθώ.

Η έρευνα έχει ήδη αρχίσει…….!