Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011

"Night Mail"


Last night I did my homework and viewed yet one more documentary in my list of 'musts'. "Night Train" is a 1936, 25min documentary by Harry Watt and Basil Wright. The film was made to promote the Post Office services in England. Its about a 'traveling post office' in a train that made a 365 nights-a-year journey, from London to Scotland in the 1930s, to deliver the mail from either side.
For more information: http://www.imdb.com/title/tt0028030/

Why should someone watch this particular film?

It’s one of the greatest British Documentaries.

The cinematography by Chick Fowle and Jonah Jones is superb. The entire film was shot mostly at night which gives the film a ‘noirish’ look.

The sound problems, especially those of the traveling train, were extremely well managed. In the book by Dave Saunders “Documentary” there is mention that those sounds were dubbed by the use of a toy train.

The film includes a poem by the now famous poet W.H.Auden who was then romantically involved with Benjamin Britten (who wrote the music).

Geoffrey Macnab mentions that purists might be amazed to learn that the scenes of postal workers sorting envelopes on the train were shot in a studio!! To simulate movement, a piece of string was dangled and the men sorting the mail (the real Post Office workers) swayed backwards and forwards to give the illusion of movement.

So, “Night Mail” is partially a recreation (or dramatization) and partially a realistic, truthful presentations of the events that took place every day in that train, using real workers but ‘directing’ them as to what they will do and what they will say.

For me the question is: Do I like recreations and reconstructions, or am I really deep down a purist film-maker? It’s really all about the truth. Recording the facts and presenting them as they are. No tricks, not interference with reality. But some would argue, “What is truth?” Some argue that it’s not necessarily fact related.

According to Geoffrey Macnab, Veteran British director Leslie Woodhead (whose credits include Children of Beslan) disdains those who "fake" it. "I am immensely troubled by the blurry overlap between documentary and recreation," he says. "You need to let the audience know what they are doing so they can apply scepticism."

In my own research for my upcoming documentary I am slowly developing a treatment through which I will be able to tell a story with no trace of manipulation of events. At the end of the day my wish is to ‘follow’ exactly that, which I will encounter upon arriving on location. As Iranian film-maker Maziar Bahari said, 'I do not want to break the unwritten contract between the documentary-maker and the viewer'.

The research continues...

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Για τα παιδιά



Αφιερώνω με πολλή αγάπη το φιλμάκι αυτό στον οργανισμό 'Cans for Kids'.

Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

Μα ποτέ?

Πήγα δυο πρωινά στο Μακάρειο Νοσοκομείο να γυρίσω πλάνα για τις ανάγκες ενός video clip για το 'Cans for Kids'.
Μικροσκοπικά μωράκια 600 γραμμαρίων παλεύουν για τη ζωή τους σε θερμοκοιτίδες.
Παιδάκια με μόνιμα καρδιακά προβλήματα που θα τα κουβαλούν όλη τους τη ζωή περιμένουν για ακόμα μια εξέταση.
Στο ‘σχολείο’ του Νοσοκομείου ένα αγόρι χωρίς ίχνος μαλλιά στο κεφάλι μιλά με μια απίστευτη αισιοδοξία για το τι θα γίνει όταν μεγαλώσει!
Στην εντατική μονάδα ένα κοριτσάκι 2 χρονών βρίσκεται εκεί από τη γέννηση της, χωρίς την ικανότητα να μπορεί να αναπνέει χωρίς υποστήριξη.
Ρώτησα πότε θα βγει… δεν ξέρουμε αν μπορέσει να βγει μου είπαν.
Μα ποτέ?
Ποτέ!

To 'Cans for Kids' κλείνει φέτος 20 χρόνια προσφοράς.
Και με ένα Gala Dinner, Fashion Show και ζωντανή μουσική θα γιορτάσει δωρίζοντας για ακόμα μια φορά τα έσοδα στο Μακάρειο Νοσοκομείο.
Το Gala Dinner θα γίνει στo Κεντρικό κτήριο της ΑΗΚ.
Τιμή για κάθε άτομο είναι €50
Για κρατήσεις τηλ: 99 666011
Περισσότερα...

http://www.cansforkids.org/

ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ (CANS FOR KIDS)
είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα
που ιδρύθηκε το 1990. Σκοπός του είναι να προωθήσει την περιβαλλοντική συνείδηση στην Κύπρο μαζεύοντας και ανακυκλώνοντας τενεκεδάκια αλουμινίου, χρησιμο-
ποιώντας τα έσοδα για αγορά ιατρικού εξοπλισμού για τους παιδικούς θαλάμους των Κυπριακών νοσοκομείων.
Από την ίδρυση του οργανισμού έχουν συλλεχθεί περίπου 20 εκατομμύρια τενεκεδάκια και αγοράστηκε εξοπλισμός πέραν των £ 125.000 για το Νοσοκομείο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ, στη Λευκωσία. Το Νοσοκομείο αυτό είναι το κεντρικό παιδιατρικό νοσοκομείο της Κύπρου όπου περιθάλπονται παιδιά από όλη την Κύπρο. Η προσφορά του Οργανισμού μας βελτίωσε σημαντικά το επίπεδο περίθαλψης των παιδιών στην Κύπρο, προσφέροντας εξοπλισμό στο ογκολογικό τμήμα, στο τμήμα νεογνών, στο παιδοχειρουργικό τμήμα και στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης. Αυτή τη στιγμή ο Οργανισμός εργάζεται με σκοπό την προσφορά εξοπλισμού στο παιδιατρικό τμήμα μετεντατικής παρακολούθησης.

Από το 1990 ο οργανισμός Cans for Kids καταβάλλει ατέρμονες προσπάθειες για προώθηση της συνείδησης για ανακύκλωση στην Κύπρο. Ο Οργανισμός επισκέπτεται σχολεία και παρουσιάζει ομιλίες καθώς και την ταινία του Cans for Kids στα παιδιά, για να τους εξηγήσει γιατί τα τενεκεδάκια από αλουμίνιο πρέπει να ανακυκλώνονται.

Τον Ιανουάριο του 2002 ο οργανισμός Cans for Kids έθεσε σε λειτουργία κινητή μονάδα συμπίεσης τενεκεδακιών. Το όχημα αυτό ταξιδεύει σε όλη την Κύπρο, μαζεύοντας και συμπιέζοντας τα τενεκεδάκια, έτσι αυξάνοντας την προοπτική ανακύκλωσης αλουμινίου στο νησί. Το σχέδιο αυτό έγινε κατορθωτό με οικονομική βοήθεια από το Office for Project Services των Ηνωμένων Εθνών (UNOPS).

Ανακύκλωση Αλουμινίου
Η Ανακύκλωση Αλουμινίου εξοικονομεί σημαντική ποσότητα ενέργειας. Η κατασκευή αλουμινένιων τενεκεδακιών από ανακυκλωμένο αλουμίνιο χρησιμοποιεί μόνο 5% της ενέργειας που χρειάζεται για να παραχθούν τα τενεκεδάκια από τον βωξίτη. Για να παραχθεί ένα τενεκεδάκι από βωξίτη χρειάζεται μισό τενεκεδάκι πετρέλαιο, που είναι 20 φορές περισσότερη ενέργεια για να παραχθεί ένα τενεκεδάκι από ανακυκλωμένο αλουμίνιο.

Η ανακύκλωση ενός κιλού τενεκεδακιών εξοικονομεί 8 κιλά βωξίτη, 4 κιλά χημικών ουσιών, και 14 kwh ηλεκτρισμού. Η ανακύκλωση ενός αλουμινένιου τενεκεδακιού εξοικονομεί αρκετή ενέργεια για να δουλεύει μια τηλεόραση για 3 ώρες.

Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011

Υπάρχει επιλογή?



Ξύπνησα με ένα ελαφρύ πονοκέφαλο. Κάθισα στο πλάι του κρεβατιού. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα παρά μόνο να χωθώ ξανά πίσω στο ζεστό στρώμα.
Κείμενα, μελέτες, έρευνα, μοντάζ και εικόνες ανακατεύονται ανήσυχα στο μυαλό μου. Υπάρχει επιλογή?
Μπάνιο, δόντια, μαλλιά, ρούχα, χοντρές κάλτσες και παπούτσια γυμναστικής.

Resolution: Δεν πρόκειται να ξανακάτσω στην καρέκλα straight from bed!

Ο κρύος αέρας μου ανοίγει τα μάτια σε χρώματα αγαπημένα που τον τελευταίο καιρό προσπερνώ απαρατήρητα. Λαχανί, κυπαρισσί, φούξια, βαθύ κίτρινο. Ο βηματισμός γρηγορεύει. Η καρδιά άρχισε επιτέλους να κάνει τη δουλειά της. Τα αυτοκίνητο στο βάθος του δρόμου 'μαίνονται' σαν ταύροι να φτάσουν στον προορισμό τους. Ο δικός μου προορισμός είναι σήμερα μπροστα απο ένα κομπιούτερ. Μπαίνω στο σπίτι. Η καρέκλα άδεια. Το κομπιούτερ ακόμα κλειστό. Ξέρω τι με περιμένει...

Υπάρχει επιλογή?

______________________________________

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

Check it out...


Απο το ντοκιμαντέρ "My Winnipeg" του Guy Maddin.



Απο το "Tarnation" του Jonathan Caouette.


Ένα καταπληκτικό βιβλίο του Dave Saunders, 'Documentary', που αναλύει τους τρόπους με τους οποίους το είδος της τέχνης του Ντοκιμαντέρ επηρεάζει τον θεατή.
Check it out... αλλά αξίζει να δείς και τα ντοκιμαντέρ που εξετάζει μεταξύ των οποίων το 'My Winnipeg' του Guy Maddin αλλά και το controversial 'Tarnation' του Jonathan Caouette.






____________________________________________________________________

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

Είναι καλό αυτό?


Έπηξα αλλά είμαι happy. Πραγματικά!
Αν το contentment σημαίνει "enjoyment of whatever may be desired" τότε είμαι content.
Όχι πως ότι επιθυμώ το έχω αλλά αυτό που έχω το απολαμβάνω.
Λένε ότι όσο πιο content είσαι τόσο λιγότερες γίνονται οι επιθυμίες σου.
Είναι καλό αυτό?

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

Ας με κρίνουν!



Επέστρεψα από το Παρίσι με ένα trailer τριών λεπτών. Έπρεπε να το φτιάξω για να μπορέσω να προωθήσω το ντοκιμαντέρ μου στην Ευρώπη!

Πήγα στην Εφτακώμη μετά από 36 χρόνια. Το πρώτο γνώριμο χτίσμα ήταν η εκκλησία του χωριού. Μπήκα μέσα. Σημαίες, σπασμένα τζάμια, χτισμένες πόρτες και παράθυρα, περιστέρια στον θόλο, σπασμένες πλαστικές καρέκλες και σχισμένα σχολικά βιβλία στο πάτωμα. Μόνο το σχήμα θύμιζε την παλιά βυζαντινή εκκλησία. Απέναντι μνημείο με τούρκικες σημαίες και στα δεξιά ο καινούργιος μιναρές. Τα μισά σπίτια σχεδόν γκρεμισμένα, οι όψεις αλλοιωμένες. Το χωριό απογυμνωμένο από τις δικές μου μνήμες.

Οι Ευρωπαίοι μου είπαν: «Μην λες ότι είσαι θυμωμένη δείχνοντας τις Τούρκικες σημαίες μέσα στην παλιά εκκλησία.» «Μην δείχνεις μιναρέδες και βυζαντινές εκκλησίες στο ίδιο πλάνο… προκαλείς!» «Μην δείχνεις τα τούρκικα μνημεία στην πλατεία του χωριού.» «Μην δείχνεις τόσα τούρκικα σύμβολα μαζί σε ένα trailer.» «Μήπως θέλεις να κάνεις προπαγάνδα?»

Όχι βέβαια! Είμαι σίγουρη θα θεωρηθώ ότι δεν είμαι politically correct γιατί... θα δείξω όλα τα πιο πάνω. Θα τα δείξω όμως απλά και χωρίς manipulation. Όπως εγώ τα είδα με την σειρά, ένα προς ένα, μπαίνοντας στο χωριό του παππού. Ούτε slow motion, ούτε κρυμμένα λόγια πίσω από εικόνες, ούτε innuendos. Αυτή θα είναι η δική μου ιστορία και δικαιούμαι να την πω. Το film δεν είναι ούτε historical, ούτε political (some could argue that) αλλά ανθρώπινο. Έχει να κάνει με συναισθήματα απώλειας, εγκατάλειψης, απόγνωσης, λύπης, πόνου, χωρισμού. Έχει να κάνει με την ανθρώπινη ψυχή.

Κανείς δεν μπορεί να μου αφαιρέσει το δικαίωμα να δείξω αυτά που είδα.
Ας με κρίνουν για τον τρόπο που θα τα δείξω.

Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010

“Are you being unfaithful to your blog?”

“Are you being unfaithful to your blog?”
Αυτό το comment μου έγραψε χθές στο facebook μια αγαπημένη φίλη. Και η απάντηση ομολογώ πως είναι... ναι!
Τελευταία άρχισα να γράφω ξανά στο facebook χωρίς όμως να παραμένω faithful στο blog μου. Ρίχνω δυό γραμμές στο facebook και… voila! Το χαίρομαι και το βρίσκω εύκολο. Ενώ το blog! Άσε… Το πήρα στα σοβαρά. Του δίνω βαρύτητα. Περισσότερη από όση χρειάζεται. Έτσι γίνομαι εγώ. Πολύ σοβαρή, μέσα μέσα, και χρειάζομαι to lighten up!
Άσε που είναι και το εικοστό κείμενο που ξεκίνησα να γράφω για το blog. Μα σήμερα τα κατάφερα. Είτε χάρη στο comment της Μαρίνας είτε λόγω του ταξιδιού στο Παρίσι… μάλλον το πρώτο.

Εδώ και δυο μήνες εργάζομαι σε ένα project που ελπίζω να καταλήξει στην δημιουργία του πρώτου μου ντοκιμαντέρ. Ενός ντοκιμαντέρ που καταπιάνεται με την ανάλυση των συναισθημάτων απώλειας και ανθρωπισμού. Είχα γράψει στην σύνοψη του project:

“This documentary is about having to flee forever a place that constitutes part of your personal identity, the feelings that this separation evokes and the sadness that lingers on for a lifetime. It’s about accepting to live with loss and the search to find closure.”

Στο Παρίσι με έχουν δεχτεί σε ένα workshop μαζί με άλλους 9 σκηνοθέτες όπου ετοιμάζουμε παρουσίαση και trailer για το προτεινόμενο μας ντοκιμαντέρ στους λεγόμενους Commissioning Editors για χρηματοδότηση. Αυτοί αντιπροσωπεύουν τηλεοπτικούς σταθμούς, ινστιτούτα και οργανισμούς από όλο τον κόσμο. Δεν ποντάρω όμως σε αυτούς που φαντάζομαι θα έχουν κορεστείς από τις χιλιάδες τα ντοκιμαντερ που έχουν γυριστεί για τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.

Πάντως στο ταξίδι έγινα inspired. Ναι Μαίρη έχεις δίκαιο. Paris is inspiring me :)!
Επιστρέφω την Πέμπτη, 2 του μηνός. Με μια σύνοψη του project και ένα trailer των 3 λεπτών στο χέρι. Για να δούμε…!
Εν τω μεταξύ... Le Marais, here I come for some more falafel και θα δοκιμάσω και το hot chocolate της Angelinas!


Ευτυχώς που υπάρχει και παράθυρο στο δωμάτιο του montage που βρίσκεται σε ένα τεράστιο μαύρο υπόγειο!

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010

Δεν ξέρω γιατί



Έφερα δυό πιάτα, μαχαίρι, μαρμελάδα, τυρί και τοποθέτησα το ψωμί από flax seed που μας έστειλε ο άντρας της στο ξύλινο τραπέζι της βεράντας.
Μέσα, μέσα βρισκόμαστε για πρωινό στο σπίτι της ή στο δικό μου. Ένα luxury της ζωής που είπαμε να μην χάσουμε και να κρατήσουμε τη συνήθεια έστω αραιά και που… και όσο πάει.
Μου είπε και της είπα διάφορα… περί οικογένειας, υγείας, επιστήμης, σχέσεων, δουλειάς…
Της είπα για το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζω για την κατεχόμενη Εφτακώμη. Για το τι σημαίνει να χάσεις το σπίτι σου. Ένα μέρος του εαυτού σου, της ταυτότητας σου που το αποχωρίζεσαι χωρίς τη θέληση σου. Που ακόμα και αν σου το δώσουν πίσω δεν το δέχεσαι. Όχι πως δεν το θέλεις αλλά γιατί δεν είναι πια το ίδιο. Άλλων οι ζωές κατοικούν πίσω από τα παράθυρα και τις πόρτες και άλλων η ιστορία καταγράφεται ανάμεσα στους τοίχους. Ενώ της μιλούσα το σιωπηλό της βλέμμα καρφώθηκε στην απέναντι καρέκλα. Τα μάτια της βούρκωσαν.
Δεν ήξερα τι να σκεφτώ. Δεν είναι δυνατό να μπορεί να νοιώσει ένα τέτοιο πόνο. Ίσως είμαι prejudiced και νομίζω ότι μόνο οι πρόσφυγες μπορούν να καταλάβουν. Ήξερε όμως καλά την Κερύνεια. Ξόδευαν πολλά από τα καλοκαίρια τους εκεί. Τα πλείστα τους σαββατοκύριακα. Και μένα με ξέρει καλά. Ένοιωθα ότι καταλάβαινε τι της έλεγα.
‘Κλαίεις?’, την ρώτησα.
Άφησε το δάκρυ να κυλήσει στο μάγουλο της.
‘Μα γιατί?’
‘Είναι ένα issue για μένα πολύ οδυνηρό’, μου απάντησε. ‘Αυτό. Να χάσεις το σπίτι σου. Δεν ξέρω γιατί. Με πειράζει πολύ.’
Με συγκίνησε.
Σήμερα από όλα όσα είπαμε διάλεξα να κρατήσω αυτό.